logo

Zespół

Elżbieta Rogowska
Elżbieta Rogowska Koordynator projektu, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Departament Dziedzictwa Kulturowego, tel. +48 22 42 10 393, email: erogowska@mkidn.gov.pl
 
dr Rasa Banytė-Rowell
dr Rasa Banytė-RowellArcheolog, absolwentka Wydziału Historycznego Uniwersytetu Wileńskiego. Pracowała w Muzeum Historycznym Małej Litwy w Kłajpedzie, Centrum Historii Prus i zachodniej Litwy na Uniwersytecie w Kłajpedzie, w Muzeum Narodowym Litwy w Wilnie. Od 2005 r. pracuje w Dziale Archeologii Instytutu Historii Litwy w Wilnie. Prowadziła badania wykopaliskowe na cmentarzysku w Baitai (zach. Litwa), w Jakai (raj. Klaipėda), Dovilai, na starym mieście w Kłajpedzie, Šilutė, Połądze, Priekulė, Varniai i Trokach. Specjalistka okresu wpływów rzymskich na Litwie, zainteresowana szczególnie sytuacją kulturową zachodniej Litwy. Zaangażowana w badania archiwalne, mające na celu rekonstrukcję dziedzictwa archeologicznego tego regionu. Autorka około 30 artykułów; do najważniejszych należy synteza dziejów Litwy w pierwszych wiekach naszej ery na szerokim, europejskim tle, opublikowana w 2007 r., w II tomie serii „Lietuvos Istorija“ (pod red. G. Zabieli). Współpracuje z archeologami polskimi, m.in. z Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie, aktywnie uczestniczy w spotkaniach Seminarium Bałtyjskiego. Koordynatorka projektu związanego z opracowaniem manuskryptu M. Brensztejna, finansowanego przez Ministerstwo Kultury Litwy (fundusz: Kultūros rėmimo fondas).
Lietuvos istorijos institutas, Kražių g. 5, 01108 Vilnius, LT
dr Anna Bitner-Wróblewska
dr Anna Bitner-WróblewskaArcheolog, absolwentka Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Kustosz dyplomowany Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie, kierownik Działu Archeologii Bałtów w PMA. Kuratorka i współautorka wielu wystaw archeologicznych (m.in. „Prusowie. Dzieje i kultura ludu bałtyjskiego”, „Sztuka Bałtów. Baltų menas”). Prowadziła badania wykopaliskowe i powierzchniowe na Mazurach i Suwalszczyźnie (m.in. w Kazimierówce, Ławkach, Paprotkach, w dolinie rzeki Marychy). Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół dziejów ludów bałtyjskich w okresie wpływów rzymskim i wędrówek ludów, a przede wszystkim ich kontaktów ze Skandynawią i ziemiami fińskimi, a także kulturą wielbarską i przeworską. Zaangażowana w studia nad źródłami archiwalnymi do archeologii Bałtów i rekonstrukcję dziedzictwa archeologicznego dawnych Prus Wschodnich. W latach 2005–2008 współorganizatorka polsko-duńskiego projektu „Archaeology and heritage culture. Contacts across the Baltic Sea during the Iron Age”. Inicjatorka Projektu Szurpiły, mającego na celu opracowanie wyników dawnych i nowych badań jednego z najważniejszych centrów osadniczych Jaćwieży. Autorka 2 monografii i blisko 80 artykułów. Redagowała lub współredagowała 10 książek, w tym katalogii wystaw, monografie w serii Monumenta Archaeologica Barbarica i prace zbiorowe w serii Seminarium Bałtyjskie. Współorganizatorka Seminarium Bałtyjskiego. Członek-założyciel Kommission zur Erforschung von Sammlungen Archäologischer Funde und Unterlagen aus dem nordöstlichen Mitteleuropa (KAFU), członek honorowy Stowarzyszenia Archeologów Litewskich.
Państwowe Muzeum Archeologiczne, ul. Długa 52 – Arsenał, 00-241 Warszawa, PL
mgr Monika Bogacz-Walska
mgr Monika Bogacz-WalskaKonserwator papieru, absolwentka Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, Wydziału Sztuk Pięknych, kierunku Konserwacji Dzieł Sztuki o specjalizacji Konserwacji i Restauracji Papieru i Skóry. Związana jest z Archiwum Państwowym w Olsztynie od 16 lat. Rozpoczynając pracę w 1994 r., stworzyła Pracownię Konserwacji i Restauracji Archiwaliów, w której od początku jej istnienia pełniła funkcję kierownika. Podczas wielu lat pracy zakonserwowała setki jednostek archiwalnych. Uczestniczyła aktywnie w licznych projektach dotyczących konserwacji. Współpracuje z Archiwum Archidiecezji Warmińskiej w Olsztynie. W 2004 r. w ramach projektu Urzędu Miasta w Olsztynie zakonserwowała, znajdujące się w bardzo złym stanie, akta z zespołów Urzędu Katastralnego i Magistratu Allenstein. Brała udział w realizacji projektu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Konserwacja i digitalizacja ksiąg inwentarzowych dawnego Prussia-Museum”. Uczestniczyła w przygotowaniu wystawy „Ocalone inwentarze dawnego Prussia-Museum”, prezentowanej w Olsztynie, Kaliningradzie, Rapperswil, Warszawie i Berlinie. Brała również udział w realizacji projektu konserwacji dwóch ksiąg z zasobu Książnicy Cieszyńskiej w ramach unijnego projektu o nazwie „Ochrona i konserwacja cieszyńskiego dziedzictwa piśmienniczego”. Na zlecenie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego zakonserwowała zbiór 23 projektów wystroju wnętrz pałacu Umaid Bhawan w Jodhpur autorstwa Stefana Norblina. W 2010 r. uczestniczyła we wspólnym przedsięwzięciu Archiwum Państwowego i Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego pt. „Konserwacja i wizualizacja trzech szkicowników z podróży Wilhelminy Angeliki Donhoff zu Dohna (1794–1866)”. Oprócz działań na polu konserwacji archiwaliów bierze również czynny udział w wielu projektach badawczych oraz ekspertyzach konserwatorskich. Była członkiem zespołu roboczego programu rządowego „Kwaśny Papier”. W ramach tego programu przeprowadzono pod jej kierunkiem badania stanu zachowania zbiorów AP Olsztyn. Stało się to podstawą do opracowania Raportu o stanie zachowania archiwaliów z XIX i XX w. w Archiwum Państwowym w Olsztynie. Otrzymała odznaczenie „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.
Archiwum Państwowe w Olsztynie, ul. Partyzantów 18, 10-521 Olsztyn, PL
mgr Jānis Ciglis
Jānis CiglisArcheolog, kierownik Działu Archeologii w Narodowym Muzeum Historii Łotwy w Rydze. Organizator wielu wystaw archeologicznych na Łotwie i za granicą (m.in. na Litwie, w Polsce i w Niemczech). Prowadził badania wykopaliskowe na stanowiskach z różnych okresów chronologicznych (m.in. zamki w Rydze, Siguldzie i Ropaži, cmentarzyska w Veselava i Krimuldas Priedes, grodziska w Kārļa kalns i Kubesele). Zainteresowania badawcze dotyczą wschodniej Łotwy w I tysiącleciu n.e. Zaangażowany w międzynarodowe projekty związane z publikacją łotewskiego dziedzictwa narodowego za granicą. Autor około 40 artykułów, współautor 9 książek i katalogów wystaw, redaktor zbioru prac F. Jakobsona.
Latvijas Nacionālais vēstures muzejs, Pils laukums 3 (pili), 1047 Riga, LV
dr Irena Fedorowicz
dr Irena Fedorowicz Polonistka, absolwentka Uniwersytetu Wrocławskiego, historyk literatury, docent w Centrum Polonistycznym Uniwersytetu Wileńskiego. Zainteresowania naukowe obejmują historię literatury polskiej w XIX w. i początkach XX w., litewsko-polskie więzi literackie, folklor polski. Na Uniwersytecie Wileńskim wykłada następujące przedmioty: historię literatury polskiej (romantyzm – Młoda Polska), współczesny język polski, analizę utworu literackiego i podstawy redagowania. Autorka monografii o Czesławie Jankowskim (wydanej w Krakowie) i ponad 30 artykułów naukowych z zakresu literatury polskiej XIX i pocz. XX w., a także wileńskiego życia literacko-kulturalnego. W latach 2007–2009 uczestniczyła w projekcie „Przygotowanie specjalistycznego słownika litewsko-polskiego”. Odbyła staże naukowe na Uniwersytecie Jagiellońskim, Uniwersytecie Warszawskim oraz w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk.
Centrum Polonistyczne (Polonistikos Centras), Wydział Filologiczny Uniwersytetu Wileńskiego, Universiteto g. 5, 01513 Vilnius, LT
mgr Maria Eleonora Krajewska
Maria Eleonora KrajewskaArcheolog, polonistka. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz archeologię i Studium Podyplomowe Muzealnictwa na Uniwersytecie Warszawskim. Starszy kustosz w Pracowni Dokumentacji Naukowej Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie. Zajmuje się opracowywaniem i publikowaniem źródeł naukowych, m.in. spuścizną prof. Erazma Majewskiego. Jest autorką ponad 30 prac z historii archeologii.
Państwowe Muzeum Archeologiczne, ul. Długa 52 – Arsenał, 00-241 Warszawa, PL
dr Laurynas Kurila
dr Laurynas Kurila Archeolog, absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Wileńskiego. W latach 2002–2005 pracował w Centrum do Badań Zamków „Lietuvos pilys”, od 2006 r. zatrudniony w Dziale Archeologii Instytutu Historii Litwy w Wilnie. Kierował licznymi badaniami wykopaliskowymi i powierzchniowymi, m.in. we wschodniej Litwie. Od 2006 r. członek kolegium redakcyjnego serii „Archeologiniai tyrinėjimai Lietuvoje”, a od 2011 r. redaktor naczelny czasopisma „Lietuvos Archeologija”. Zajmuje się problematyką epoki żelaza i wczesnego średniowiecza we wschodniej Litwie, szczególnie kulturą kurhanów wschodniolitewskich. Interesują go także zagadnienia obrządku pogrzebowego i struktury społecznej, czego dotyczyła jego praca doktorska (obroniona w 2009 r.), a ponadto teoria archeologii, antropologia i historia archeologii litewskiej.
Lietuvos istorijos institutas, Kražių g. 5, 01108, Vilnius, LT
prof. Wilfried Menghin
prof. Wilfried Menghin Archeolog, absolwent studiów w zakresie archeologii pradziejowej i prowincji rzymskich, etnologii i historii średniowiecza na uczelniach w Monachium, Gießen i Ratyzbonie. W latach 1971–1972 kierował asystenturą naukową na Uniwersytecie w Ratyzbonie, gdzie w 1986 r. uzyskał habilitację. W latach 1972–1990 pracował w Germanisches Nationalmuseum w Norymberdze, gdzie w ostatnich latach pełnił funkcję dyrektora i głównego konserwatora. W 1990 r. otrzymał na Uniwersytecie Ratyzbońskim tytuł profesora nadzwyczajnego; w tym samym roku został dyrektorem Museum für Vor- und Frühgeschichte, Staatliche Museen zu Berlin - Preußischer Kulturbesitz i pełnił tę funkcję do przejścia na emeryturę w 2008 r. W 1991 r. otrzymał tytuł honorowy profesora na Freien Universität Berlin. Jego główne zainteresowania badawcze obejmują epokę brązu i okres merowiński, którym, jako autor i redaktor, poświęcił szereg prac. Autor i współautor wystaw archeologicznych w Niemczech, Rosji, Paryżu i Kopenhadze.
Museum für Vor- und Frühgeschichte, Schloßstraße 1, 14059 Berlin, D
dr Tomasz Nowakiewicz
Tomasz NowakiewiczArcheolog, adiunkt w Zakładzie Archeologii Wczesnego Średniowiecza w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Od połowy lat 90. XX w. zaangażowany w badania archeologiczne w północno-wschodniej Polsce, głównie na obszarze Mazur (Boże, Lasowiec, Ruska Wieś, Rydwągi). Podstawowe zainteresowania badawcze koncentrują się wokół archeologii ziem pruskich we wczesnym średniowieczu i konfrontacji Bałtów ze światem zachodnim w dobie krucjat północnych, a także niektórych aspektów tezauryzacji we wczesnym średniowieczu. Autor publikacji poświęconych ziemiom pruskim we wczesnym średniowieczu oraz archeologii archiwalnej. W latach 2006–2008 pełnił funkcję dyrektora Ośrodka Ochrony Dziedzicta Archeologicznego i  Krajowego  Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków przy Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Od 2010 r. prowadzi, wspólnie z A. Rzeszotarską Nowakiewicz (IAiE PAN), badania archeologiczne na ofiarnym stanowisku bagiennym w Czaszkowie, gm. Piecki, woj. warmińsko-mazurskie.
Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, ul. Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-927 Warszawa, PL
dr Christine Reich
dr Christine ReichArcheolog, absolwentka Freie Universität w Berlinie, studiowała także na Uniwersytecie w Zurychu. Pracę doktorską pisała na temat ceramiki inkrustowanej z Kotliny Karpackiej w epoce brązu (2000 r., opublikowana w 2006 r.). Od 1999 r. związana z Museum für Vor- und Frühgeschichte, Staatliche Museen zu Berlin – Preußischer Kulturbesitz, zaangażowana w katalogowanie i opracowywanie kolekcji dawnego Prussia-Museum, przechowywanej obecnie w Berlinie. Opublikowała kilka artykułów na temat historii tych zbiorów. Zainteresowania naukowe obejmują okres rzymski, okres wędrówek ludów i okres wikiński w basenie Bałtyku, analizę cmentarzysk z tego regionu, a także historię badań archeologicznych. W 2004 r. rozpoczęła realizację projektu (finansowanego przez Deutsche Forschungsgemeinschaft), którego celem jest rekonstrukcja zespołów grobowych i analiza materiałów ze wschodniopruskiego cmentarzyska w Oberhof (obecnie Aukškiemiai, zachodnia Litwa). Monografia przygotowywana jest w oparciu o dokumentację i zabytki ze zbiorów Prussia-Museum (obecnie w Berlinie), a także liczne źródła archiwalne rozproszone w wielu placówkach naukowych (m.in. Olsztyn, Wilno, Tartu, Schleswig).
Museum für Vor- und Frühgeschichte, Schloßstraße 1, 14059 Berlin, D
dr Aleksandra Rzeszotarska-Nowakiewicz
Aleksandra Rzeszotarska-NowakiewiczArcheolog, adiunkt w Instytucie Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk. Autorka licznych terenowych prac badawczych, prowadzonych od początków ubiegłej dekady, głównie na obszarze Mazur Garbatych (Boćwinka, Juchnajcie) i Lasowiec na Mazurach. W skład naukowego dorobku wchodzą m.in. opracowania materiałów z dawnych badań, będące przedmiotem studiów z zakresu tzw. archeologii archiwalnej oraz studia nad osadnictwem w środkowym i górnym biegu Pregoły. Specjalizuje się w archeologii okresu wpływów rzymskich i wędrówek ludów w północno-wschodniej części basenu Morza Bałtyckiego. Od 2010 r. prowadzi, wspólnie z T. Nowakiewiczem (IA UW), badania archeologiczne na ofiarnym stanowisku bagiennym w Czaszkowie, gm. Piecki, woj. warmińsko-mazurskie.
Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, al. Solidarności 105, 0-140 Warszawa, PL
dr Andra Simniškytė
dr Andra Simniškytės-Strimaitienė Archeolog, pracuje w Departamencie Archeologii Instytutu Historii Litwy oraz jako wykładowca na Uniwersytecie Wileńskim. Jej zainteresowania koncentrują się wokół epoki żelaza, problematyki osadniczej oraz archeologii krajobrazu, a także struktury socjalnej społeczeństwa pradziejowego. Tych zagadnień dotyczyła jej praca doktorska (obroniona w 2004 r.). Opublikowała ponad 20 artykułów. W latach 2007–2010 była naczelnym redaktorem czasopisma naukowego „Lietuvos Archeologija”, redagując w tym czasie 5 tomów.
Lietuvos istorijos institutas, Kražių g. 5, 01108 Vilnius, LT
mgr Andrzej Ulewicz
mgr Andrzej UlewiczKonserwator papieru, absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, Wydziału Sztuk Pięknych, kierunku Konserwacji Dzieł Sztuki o specjalizacji Konserwacji i Restauracji Papieru i Skóry. W latach 1978–1990 zatrudniony w PP Pracownie Konserwacji Zabytków, oddziały w Szczecinie, Gdańsku i Olsztynie. Brał udział w pracach z zakresu konserwacji malarstwa sztalugowego i ściennego oraz rzeźby polichromowanej w Gdańsku, Fromborku, Lidzbarku Warmińskim, Świętajnie, Jerutkach oraz za granicą: w Niemczech (Rheda Wiedenbruck, Koblenz), Słowacji (Jasov), Łotwie (Ryga). W latach 1991–1996 pracował w Agencji Fotograficzno-Wydawniczej „Mazury”. Od 1997 r. starszy konserwator w Archiwum Państwowym w Olsztynie. Brał udział w realizacji projektu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Konserwacja i digitalizacja ksiąg inwentarzowych dawnego Prussia-Museum”. Uczestniczył w przygotowaniu wystawy „Ocalone inwentarze dawnego Prussia-Museum”, prezentowanej w Olsztynie, Kaliningradzie, Rapperswil, Warszawie i Berlinie. Brał również udział w realizacji unijnego projektu konserwacji zasobu Książnicy Cieszyńskiej, konserwacji zbioru map katastralnych dla muzeum w Kościerzynie, konserwacji zasobu archiwum w Elblągu z siedzibą w Malborku, rządowego programu „Kwaśny Papier”. Otrzymał odznaczenia: „Zasłużony Działacz Kultury”, „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Oprócz pracy zawodowej zajmuje się rysunkiem, malarstwem, grafiką użytkową i fotografią.
Archiwum Państwowe w Olsztynie, ul. Partyzantów 18, 10-521 Olsztyn, PL
mgr Anatolij Valuev (Анатолий Валуев)
Anatolij ValuevUkończył Uniwersytet w St. Petersburgu, specjalizacja „Ekonomia i zarządzanie instytucjami kultury”. Wice-dyrektor Muzeum Historyczno-Artystycznego w Kaliningradzie. Od 1990 r. aktywnie uczestniczy w działaniach na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego, w tym archeologicznego na terenie Obwodu Kaliningradzkiego. Organizator i koordynator z ramienia muzeum licznych ekspedycji archeologicznych (m.in. cmentarzyska w dawnym Alt Wehlau), a także inicjator wielu przedsięwzięć z dziedziny ochrony zabytków, muzealnictwa i konserwacji. Od 2005 r. członek rady do spraw kultury gubernatora Obwodu Kaliningradzkiego. Od 2009 r. kieruje sekcją „Ochrona Dziedzictwa Kulturowego” w Radzie Ekspertów w lokalnych strukturach rządowych. Ekspert w licznych międzynarodowych projektach dotyczących ochrony dziedzictwa i promocji regionu. Autor 24 publikacji na temat historii, archeologii i kultury.
Калининградский областной историко-художественый музей, ул. Клининческая 21, 236016 Калининград, Россия (Rosja)
dr Wojciech Wróblewski
dr Wojciech WróblewskiArcheolog, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, docent w Instytucie Archeologii UW. W latach 1993–1996, 1999–2002 i 2008–2012 – wicedyrektor Instytutu Archeologii UW. Specjalista archeologii wczesnego średniowiecza. Prowadził badania wykopaliskowe m.in. we wschodniej Polsce (Grodzisk n/Liwcem), na Mazurach (Szestno-Czarny Las k/Mrągowa) i na Suwalszczyźnie (Szurpiły). Od kilkunastu lat prowadzi studia nad dziejami ziem pruskich (i szerzej – bałtyjskich) w okresie od VII/VIII do XII/XIII wieku i ich kulturowych powiązań ze Skandynawią, ziemiami słowiańskimi i obszarami zajmowanymi przez ludy stepowe. Wieloletni redaktor rocznika IA UW „Światowit” oraz redaktor kilku książek z zakresu archeologii wczesnego średniowiecza, autor ponad 50 artykułów i haseł encyklopedycznych, publikowanych w Polsce i za granicą. W polu jego szczególnych zainteresowań badawczych znajduje się m.in. konfrontacja źródeł archeologicznych z danymi etnograficznymi dotyczącymi ludów bałtyjskich, fińskich i słowiańskich. Współorganizator Seminarium Bałtyjskiego.
Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, ul. Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-927 Warszawa, PL
Dr Edward Zajkowski (Эдвард Зайкоўскі)
Dr Edward ZajkowskiArcheolog, absolwent Wydziału Historycznego Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego. Od 1980 r. pracuje w Instytucie Historii Narodowej Akademii Nauk Białorusi. Doktorat pisał na temat neolitu i epoki brązu w białoruskim basenie Dźwiny (1985 r.). Jego aktualne zainteresowania koncentrują się wokół wczesnego średniowiecza Białorusi i zagadnień związanych z wzajemnymi relacjami Bałtów i wczesnych Słowian, z kulturą duchową w czasach przedchrześcijańskich, religią pogańską i pogańskimi zabytkami i obiektami kultowymi (m.in. święte źródła i głazy). Prowadził liczne badania wykopaliskowe na grodziskach i obiektach kultu (Radohošč, Verhovlany, Sanniki, Kryvsk). Jest autorem około 150 artykułów, 250 not encyklopedycznych, 2 broszur, a także współautorem 9 prac zbiorowych. W 2000 r. był stypendystą Kasy Mianowskiego, prowadząc studia źródłoznawcze w placówkach naukowych m.in. w Poznaniu, Toruniu, Gdańsku i Białymstoku.
Институт истории НАНБ, ул.Академическая, д 1., 220072 Минск, Беларусь (Białoruś)

Patronat projektu

unesco