Ze względu na zmiany i zniszczenia jakie niesie ewolucja społeczna i gospodarcza uznano, że dziedzictwo kulturalne i naturalne jest coraz bardziej zagrożone. W celu zapobieżenia tej tendencji opracowano Konwencję Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Naturalnego, która została przyjęta przez Konferencję Generalną UNESCO w 1972 r. Po ratyfikowaniu jej przez 20 państw Konwencja weszła w życie w 1975 r. Polska ratyfikowała Konwencję w 1976 roku, a obecnie jej sygnatariuszami jest 186 państw z całego świata. Konwencja jest umową międzynarodową określającą obowiązki Państw – Stron i instrumentem współpracy międzynarodowej. Nad realizacją postanowień Konwencji czuwa Komitet Światowego Dziedzictwa. W jego skład wchodzą przedstawiciele 21 państw – Sygnatariuszy Konwencji, wybierani na Zgromadzeniu Ogólnym.
Spośród miejsc wskazanych przez Państwa – Strony, wyróżniających się powszechną uniwersalną wartością, Komitet tworzy Listę Światowego Dziedzictwa, która ma przedstawiać różnorodność kulturalną i bogactwo natury wszystkich regionów świata. Uznanie przez społeczność międzynarodową istnienia dziedzictwa wspólnego dla całej ludzkości stanowi istotę Konwencji, zaś jej oryginalność polega na połączeniu pojęć kultury i natury. Tożsamość kulturowa narodów i społeczności kształtuje się bowiem w określonym środowisku naturalnym, a krajobraz często jest inspiracją do tworzenia dzieł architektury. Wreszcie zachowane w stanie pierwotnym zespoły przyrodnicze to świadectwa warunków, w jakich powstawała nasza cywilizacja. Stąd na Liście Światowego Dziedzictwa znajdują się zarówno zabytki architektury i zespoły budowlane, jak i pomniki przyrody lub formacje geologiczne i fizjograficzne, a także miejsca zabytkowe – wspólne dzieła człowieka i przyrody.
Szczególna opieka, którą miejscom na swoim terytorium mają zapewnić Państwa – Strony Konwencji ma je chronić przed zniszczeniem i umożliwić ich zachowanie w możliwie niezmienionej postaci dla przyszłych pokoleń.
Zarządzeniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego został powołany Komitet ds. Światowego Dziedzictwa Kulturowego w Polsce. Celem powołania Komitetu jest koordynacja prac i usprawnienie działań związanych z realizacją konwencji UNESCO w sprawie ochrony Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Naturalnego z 1972 r. na terenie Polski.
Obiekty z Polski na liście UNESCO
